Για ένα πανηγύρι απ΄το μέλλον.

Πανηγύρι σύμφωνα με την βικιπαίδεια ονομάζεται μια εορταστική εκδήλωση που γίνεται κυρίως στην επαρχία είτε για θρησκευτικούς, είτε για εμπορικούς σκοπούς (εμποροπανήγυρις), είτε απλά για πολιτιστικούς λόγους. 

Πρόκειται για αειθαλή θεσμό και σχεδόν απαράλλαχτο μέσα στα χρόνια. Φαίνεται πως το πρωτόλειο κράμα του, η μάζωξη, αυτός ο ιερός κύκλος του χορού και το εν αγρώ τελετουργικό, η όρχηση και το τραγούδι που προφανώς έχουν και αυτά καταγωγικές ρίζες μιλούν πολύ βαθιά στη συλλογική συνείδηση και στο θυμικό των ανθρώπων. Και φυσικά δεν περιμέναμε την βικιπαίδεια να μας διαφωτίσει. Η βουκολική παράδοση στην Ελλάδα, απ' άκρη σ'άκρη δυναμιτίζει τις πλατείες και τα χωριά κάθε καλοκαίρι. Πώς όμως συνδιαλέγεται κανείς με αυτό το δρώμενο σήμερα ; Πώς συνομιλεί μαζί του και που το τοποθετεί ; Και δεν εννοώ αν εντάσσεται στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και αν την τροφοδοτεί διότι συμβαίνει κατά κόρον σε μουσικά και όχι μόνο μοτίβα. Ούτε θέτω ερωτήματα σε σχέση με την συμμετοχή του κόσμου. Πάει και περνά καλά. Μιλάω για το πώς αποκωδικοποιεί ο σύγχρονος urban - αστικοποιημένος εγκέφαλος ένα εντελώς διαφορετικής βράσης προϊόν. Πώς χωνεύει ένα δύσπεπτο και χθεσινό πιάτο στον -ταχείας πια άλεσης- επεξεργαστή του. Διότι δεν ξέρω αν υπήρχε στο παρελθόν τέτοια αδηφάγα ξεπέτα των καταναλωτών - ακροατών  και τέτοια αποφρακτική ευκολία των δημιουργών. Η ταχύτητα στα αστικά δάση των πληροφοριών και τα κάθε λογής fast food τούτη την περίοδο της ιστορίας που όλα επείγουν έχει φτάσει σε δυσθεώρητα bit. Πως να φρενάρει λοιπόν κανείς απότομα για έναν Ζαγορίσιο όταν έρχεται με ορμή από ένα beat που σπάει με βία το έμμετρό του παρελθόν; Έπειτα και λίγο παραπέρα. Ακούει τα λόγια ; Τα αισθάνεται ; Πώς εννοεί την λαϊκότητα; 

Τούτες οι απορίες και οι θεωρήσεις μου στέρησαν λίγο ύπνο όταν παρακολούθησα τις προάλλες ένα μεταπανηγύρι, μια post εκδοχή της ρίζας.Στη σκηνή του Θυμωμένου Πορταίτου στα Γιάννενα. Όταν είδα έναν από τους πιο χαρισματικούς performer, δάσκαλο υποκριτικής και εξαιρετικό Καρδιτσιώτη  τραγουδιστή -σαν φιγούρα του Κοστουρίτσα- Λάμπρο Φιλίππου να λικνίζεται αυτάρεσκα πάνω στην καρέκλα σε ένα τσιφτετέλι, ψιθυρίζοντας λόγια της beyonce και υποκρινόμενος τον οργασμό. Υπενθυμίζοντάς μου όπως και ο Φελίνι, ότι αυτό που θες να αποδομήσεις, το μοστράρεις επιδεικτικά  στον παραμορφωτικό σου καθρέφτη. Όχι την ίδια την ποπ αλλά  τον μηχανισμό της και την κουλτούρα  εκσπερμάτισης που προωθεί. Με φόντο ήχους από την παράδοση λοιπόν , πειραγμένους η μη, διαδραματίστηκε το έργο.Συνοδεία εξαιρετικών μουσικών ακούσαμε λαϊκά και παραδοσιακά από την Κύπρο μέχρι την Θράκη  σε μια συνομιλία με ήχους από τη δύση, όχι ως μέρος ενός προγράμματος τύπου ''από τον Τσιτσάνη ως τον Ντύλαν'' αλλά ως συνειδητή διάλεξη μεταξύ των ειδών. Και εδώ τη σφραγίδα του έβαλε η καλύτερη σύγχρονη λαϊκή φωνή. Ένας Κύπριος ποιητάρης, με το άλφα του Καζαντζίδη , τη μαγκιά του Στράτου, τα βυζαντινά γυρίσματα του πολίτη ψάλτη Στανίτσα και την φυσιογνωμία του Φρανκ Ζάπα. Γιάννης Διονυσίου. 

Δεν γράφω τίποτε άλλο. Αν ακούσετε πουθενά για αυτά τα παιδιά πηγαίνετε να τους δείτε. Αν όχι δεν πειράζει. Εκείνοι έτσι κι αλλιώς θα βαδίζουν πάντα '' στο δρόμο για το φέγγον όρος, εθελουσίως ασκητές". Για τα πανηγύρια του μέλλοντος.